Ase Torralba & Paolo: Van Abstract Sessions naar Duifhuispark

Wat begon als een schilderproject onder een brug, groeide uit tot een muurschildering als finale afwerking van een prachtige interbellumwoning. Het is een verhaal over creatieve samenloop, ja durven zeggen en niet bang zijn om grenzen te verleggen. De ontmoeting met Antonio (Ase Torralba) en Paloma (Palo) was bijzonder, zo’n moment dat maar zelden ontstaat.

Kader & context

Antonio en Paloma kwamen vanuit Madrid naar België om deel te nemen aan onze Abstract Sessions jam in Anderlecht. Aangezien Gent niet veraf was, besloten ze ook daar even langs te komen om ons  eindelijk in het echt te ontmoeten. Een gesprek van mens tot mens werkt toch nog altijd beter dan de inmiddels standaard Instagramchat, zeker zonder Google Translate binnen handbereik. Een tool waar deze Spaanse artiesten anders wel dankbaar gebruik van maken.

Na de graffitijam in Brussel hadden ze nog enkele dagen vrij. Dat bood ruimte voor een tweede productie. We kwamen al snel uit bij de muur aan het Duifhuispark, een verborgen stadstuintje met een basketbalhalfveld en een grote achterwand. Die muur fungeerde al jaren als canvas voor lokale kunstenaars en had intussen het karakter van een bescheiden Hall of Fame. Een plek waar kwalitatieve werken rustig naast elkaar konden bestaan.

Duifhuispark

De muur werd voorbereid en de stelling opgebouwd. Het was zo’n dag waarop alles klopt: goed weer, vlotte lijnen en opgestoken duimen van voorbijgangers. Terwijl we schilderden, kwamen steeds meer buurtbewoners kijken. Ouders op weg naar de speeltuin, iemand met een hond, nieuwsgierige mensen uit de wijk.

Twee van hen waren Dieter en zijn vrouw Sofie. Zij wonen in het huis dat uitkijkt op het park en speelden al langer met het idee om een muurschildering op hun gevel te laten maken. Het gaat om een prachtig art-decogebouw, een interbellumwoning met elegante lijnen en zorgvuldig bewaarde details. Hun idee was om iets te doen met de sfeer van glasramen, maar het juiste moment had zich nooit echt aangediend.

Het gesprek ontstond spontaan. Die dag nam ik vooral de rol van tolk op mij en hielp ik om Dieters ideeën helder te vertalen. Antonio’s Engels is nog beperkt, al gaat het elke keer vooruit. Met veel aandacht en respect sprak Dieter over zijn huis en zijn visie. Ik stelde voor om Antonio het ontwerp te laten maken. Zijn geometrische stijl leek me bijzonder goed aan te sluiten bij wat Dieter voor ogen had.

Het ontwerp

Het voorstel van Ase Torralba vertrok vanuit een dialoog tussen twee elementen: de geometrische taal van art deco en de architectuur van de woning zelf. Geen letterlijke verwijzing, maar een interpretatie. Verticale lijnen en trapsgewijze vormen doen denken aan de silhouetten van gebouwen uit de jaren twintig en dertig. Bogen, halfronde vormen en kleurvlakken creëren een ritme dat subtiel verwijst naar glas-in-loodramen uit die periode.

De kleuren werden afgeleid van het huis: warme grijstinten uit het schrijnwerk, gebroken wit en groenblauwe nuances uit het glas. Als tegengewicht voegde Antonio accenten toe in rood en karmijn, zodat het geheel ook aansluiting vond bij het groen van de tuin. De muurschildering moest niet domineren, maar de bestaande architectuur versterken.

Een belangrijk technisch element is de spray-pointillismetechniek die Antonio toepaste in de transparante vlakken. Die zorgt voor textuur en diepte, zonder afbreuk te doen aan de strakke geometrische basis.

Dieter, analytisch en zichtbaar iemand die al jaren met zorg aan zijn huis werkt, was meteen overtuigd. Dit was iets waar hij duidelijk al lang naar uitkeek. De richting die Antonio koos, sloot naadloos aan bij dat gevoel.

Werkproces en ontmoeting

Hoewel het weer even dreigde roet in het eten te gooien, bleven de zwaarste regenbuien ons gespaard. De productie liep over ongeveer vier dagen en verliep opvallend vlot. Alles viel op zijn plaats, van planning tot uitvoering.

Impact en betekenis

Wat me vooral bijblijft, is hoe een toevallige ontmoeting in een park kan uitgroeien tot iets dat een huis, een buurt en een samenwerking verrijkt. De muurschildering staat er niet als een luid statement, maar als een vanzelfsprekende toevoeging. Een rustig gesprek tussen verleden en heden, tussen vorm en vakmanschap. Tussen iemand die zijn huis door en door kent en een kunstenaar die dat met respect benadert.

Afsluiting

We kijken ernaar uit om het werk binnenkort volledig te tonen en om Dieter, Sofie, Antonio en Paloma nog eens samen te brengen. Sommige projecten ontstaan bijna moeiteloos. Dit was er zo één. Misschien maakt dat het net extra waardevol.