Planned for Demolition
A moment in the cycle of destruction and creation
“In een voormalige supermarkt te Gent ontstaat een tijdelijke tentoonstelling, vlak voor het gebouw verdwijnt. Kunstenaars vullen de lege muren en open ruimten met werk dat specifiek voor dit korte moment wordt gemaakt — volledig bewust van zijn vergankelijkheid. De structuur, het achtergelaten materiaal en de rauwe sfeer van het pand vormen mee het decor en de inspiratiebron.
Planned for Demolition brengt een laatste leven in een plek die anders onopgemerkt zou verdwijnen: een stille ode aan creativiteit, tijdelijkheid en het vermogen om schoonheid te vinden in dingen die verdwijnen.”
Te laat? Of net op tijd?
Eind Oktober kreeg de voormalige Cemsu Supermarket aan de Tolhuislaan in Gent onverwacht nog één kort artistiek leven. Toen de winkel sloot voor de komst van nieuwe studentenwoningen, trokken zijn stoffige ramen onze aandacht. Het pand stond klaar voor afbraak, maar met de goedkeuring van projectontwikkelaar ION mochten we het gebouw nog één keer onder handen nemen.
Die toestemming kwam laat, of net op tijd, want de komst van de bulldozers stond al in de agenda. Er resteerde ons nog minder dan een maand om het gebouw toegankelijk, veilig en presentabel te maken. Dit van een gebouw dat in ruwe staat verkeerde; ruimten vol achtergelaten afval en afgesloten nutsvoorzieningen, het zou nog even zweten worden.
Drie dagen opruimen volgden waarbij alle soorten bruikbaar materiaal werd gerecupereerd: houten platen, roldoeken, kettingen, glas. Vondsten die later terug zouden keren in verschillende werken. Wintertijd bracht vroege duisternis, waardoor onze enige bron van licht kwam adhv een eerste set werfspots en gehuurde generator. De buren hoorde zo ongetwijfeld dat er iets op komst was.
Artiesten
De line-up bestond uit een mix van lokale kunstenaars en enkele gasten uit het buitenland. Met sommigen werkten we eerder samen, en bij andere zagen we een kans op een primeur.
EYES_B (Brussel,BE), REINIER LANDWHER( Rotterdam, NL), BEN HENDLISZ (Brussel, BE), YVES GALLARD (Brussel, BE), LEGRAND (Gent, BE), FOREAL (Ergens in NL) , ASE TORRALBA (Madrid ,ESP), PALO (Madrid, ESP), KYMO ONE (Zottegem, BE), MAGNUS MORI (Gent, BE), SAM SCARPULLA (Gent, BE)
Er werd gezocht naar een contrast in stijl, inhoud en methodiek. Een spectrum dat start als leesbaar- figuratief en afglijd naar een abstract-organisch.
De Expo
Bezoekers konden door de grote zaal en zijruimtes wandelen, installaties ontdekken en werken bekijken die specifiek voor deze plek waren ontstaan. De voorgeschiedenis van de ruimte als supermarkt, en zijn toekomst als werf, bepaalden de inkleding van het event. Alle werken werden belicht met werfspots, dat met hun warme licht een aangenaam contrast bracht met het koele van de open ruimte en beton. Er werd nagedacht om de openheid van de zaal te breken, zonder deze teniet te doen. Sommige kunstenaars werkten in gerecupereerd materiaal, anderen in schilderingen, sommigen in combinatievormen.
Als gedicteerd volgens de expo etiquette eindigen bezoekers in de shop. Een hoek waar artiesten verschillende prints en werken ten toon stelden. De deuren van het aangrenzend herenhuis werden gerecupereerd en met kettingen met lichtte helling van de muur een muur gehangen, net zoals de kruideniers die hun waren buiten uitstallen.
Centraal hier stond een ‘Zelf-print-station’, waar aan de hand van hout blokken kleine kaartjes versierd konden worden als aandenken van het event. Een vrije bijdrage was welkom om het project mee te ondersteunen, maar dit werd niet vaak gedaan. “Mij mijn eigen print laten drukken en dan nog betaling willen?” Een redenering die kwam als karma voor alle keren dat er een verfrol ongescand mijn zak in verdween tijdens een bezoek aan zelf-scan bij de Action.
‘Planned for Demolition’ was niet bedoeld als traditionele expo, maar als een fusie met het gesloten karakter van het schilderen buiten het publieke bereik. De hedendaagse abstracte kunstenaar voelt zichzelf al sneller welkom aan de boezem van de leegstaand of verlaten infrastructuur, waar deze vrij is te experimenteren zonder de belofte van compromis. De publieke kunstenaar heeft vaak dit gewicht rond de nek, iets waar dit project alle betrokken artiesten van wou vrijwaren.
De toeschouwer krijgt zo toegang om werk te zien waar de publieke ruimte soms nog niet klaar voor dreigt te zijn.
